Teoria uporządkowanego patcha

Oryginalne zadanie T-15: Filogenetyczne udoskonalanie kodeka pod Filtr stabilności Problem: Rozszerzenie wieloskalowego kodeka v3.6.0 proponuje, że ewolucja biologiczna — a ściślej kaskada „najpierw mózg”, przez którą wywodzi się obecna architektura neuronalna patcha — stanowi wolnoczasową analogię strukturalną do Cyklu konserwacji (\mathcal{M}_\tau, §3.6) pod atraktorem zgodności obserwatora wewnątrz strumienia wyznaczanym przez Filtr stabilności (§6.6, hipoteza v3.6.0). §3.6.9 preprintu odnotowuje tę odpowiedniość; niniejszy aneks formalizuje strukturę predykcji oraz ślad falsyfikacyjny w zapisie kopalnym dla proponowanego biologicznego programu badawczego (§6.8.1). Rezultat: Formalne ujęcie korespondencji strukturalnej w skali filogenetycznej, czteroklasowej struktury predykcji, protokołu falsyfikacji ograniczonego przez Lagerstätten, otwartych krawędzi oraz zakotwiczeń w literaturze. Ten sam poziom epistemiczny co Aneks T-2 (korespondencja strukturalna, nie domknięte twierdzenie).

Status domknięcia: KORESPONDENCJA STRUKTURALNA (ten sam poziom co T-2 / T-3). Ten aneks nie jest aneksem z domkniętym twierdzeniem. Rejestruje korespondencję strukturalną na poziomie rodzaju (filtrowanie zgodności obserwatora pod oszczędnością MDL) zastosowaną do nowej dziedziny (filogenetyczny głęboki czas) z użyciem istniejącego aparatu OPT (Filtr stabilności poprzez zdarzenie warunkujące O_{B,D,T} z §3.1; Cykl konserwacji z §3.6; Tensor stanu fenomenalnego P_\theta(t) z §3.5). Nie wprowadza się żadnego nowego formalizmu. Predykcje dotyczące zapisu kopalnego (§5 poniżej) są skatalogowane w §6.8.1 preprintu jako kandydacki program badawczy; promocja do F jest uzależniona od trzech kroków operacjonalizacji (wielkości efektu, modele zerowe, protokół rozróżniania OPT-vs-evo-neuro) — wszystkie są obecnie nieukończone. Ilościowa krzywa R_\mathrm{req}(t) w późnym ediakarze pozostaje otwartą krawędzią zgodnie z §6 poniżej.

§1. Ustalenia — Filtr na poziomie substratu vs. atraktor wewnątrz strumienia

Filtr stabilności, zgodnie z definicją z preprintu §3.1, jest selektorem na poziomie substratu: wybiera strumienie zgodne z obserwatorem z substratu algorytmicznego przez warunkowanie Uniwersalnej półmiary Solomonoffa \xi na zdarzeniu zgodności z obserwatorem

O_{B,D,T} := \{x_{1:T} : R_\mathrm{req}(x_{1:T}, D) \le B\}

co daje renderowany rozkład obserwatora

\xi_O(x_{1:T}) = \frac{\xi(x_{1:T}) \mathbf{1}[x_{1:T} \in O_{B,D,T}]}{\sum_y \xi(y) \mathbf{1}[y \in O_{B,D,T}]}

To warunkowanie działa jednorazowo, na całych patchach; jego przestrzenią stanów jest zbiór strumieni w substracie.

W obrębie już wybranego strumienia dodatkowe mechanizmy selekcji działają w sposób ciągły: darwinowska selekcja biologiczna na liniach rodowych; selekcja kulturowa / instytucjonalna na cywilizacjach; konserwacja kodeka w trakcie życia jednostek (Cykl konserwacji z §3.6). To nie jest Filtr stabilności — są to selektory wewnątrz strumienia z ich własnymi, swoistymi mechanizmami (zmienność + dziedziczność + zróżnicowane przeżycie; transmisja kulturowa; sen / REM / uczenie się).

Atraktor wewnątrz strumienia. Selekcja wewnątrz strumienia dziedziczy ograniczenie zgodności z obserwatorem jako atraktor, a nie jako dosłowne zastosowanie Filtru. Dziedziczenie to zachodzi wewnątrz kodeka: renderowanie przeszłości, w której selekcja wewnątrz strumienia wytwarza konfiguracje później tracące zgodność z obserwatorem, wymaga wyspecyfikowania każdego stanu pośredniego prowadzącego do tej nieciągłości — opisu dłuższego niż renderowanie przeszłości, w której zgodność zostaje zachowana przez cały czas. Ważenie przez prior Solomonoffa na renderowanych trajektoriach faworyzuje zatem takie historie selekcji wewnątrz strumienia, które byłyby zgodne z Filtrem na poziomie substratu, mimo że Filtr ten już zadziałał. W połączeniu ze wspólną architekturą kodeka w poprzek skal (wspólna struktura otuliny Markowa, pętle aktywnego wnioskowania, prymitywy modelu generatywnego), selekcja na dowolnej jednej skali działa w tym samym języku opisu co selekcja na skalach sąsiednich.

T-15 rejestruje filogenetyczny przypadek tego atraktora wewnątrz strumienia.

§2. Kaskada „brain-first” w języku OPT

Chipman 2026 [109] proponuje interpretację kambryjskiej eksplozji typu brain-first: rosnąca złożoność ekologiczna (drapieżnictwo, mobilność, zróżnicowanie sensoryczne, złożone interakcje międzygatunkowe) od późnego ediakaru wzwyż selekcjonowała bardziej wyrafinowane ośrodkowe układy nerwowe z głębszymi wewnętrznymi modelami generatywnymi; gdy wyewoluował dostatecznie potężny kodek predykcyjny, zestawy narzędzi rozwojowych, które wytwarzały zregionalizowane mózgi (Hox, segmentacja, kooptacja enhancerów), zastosowano do wzorcowania innych układów narządów, co doprowadziło do radiacji morfologicznej. „Eksplozja” nie jest nagłym namnażaniem się niepowiązanych planów budowy ciała, lecz sytuacją, w której niewielka liczba linii dwubocznie symetrycznych, mających wspólną podstawową architekturę neuronalną, iteracyjnie udoskonalała swoje modele generatywne, a plany budowy ciała stanowiły implementacje wtórne.

W języku OPT: R_\mathrm{req} na poziomie linii rodowej — obciążenie predykcyjne narzucone przez niszę ekologiczną — wzrastało w późnym ediakarze. Linie rodowe, których architektura kodeka nie była w stanie utrzymać rosnącego R_\mathrm{req} w obrębie ich efektywnego B_\mathrm{max}, odpadały (wymieranie); linie rodowe, których architektura kodeka potrafiła albo podążać za tym wzrostem, albo rozszerzyć się tak, by go zaabsorbować, przetrwały (radiacja). Kaskada „brain-first” jest ustaleniem strukturalnym, że architektura kodeka prowadziła, a radiacja morfologiczna była konsekwencją wtórną, a nie niezależnym czynnikiem sprawczym.

Uwaga o statusie ontologicznym (kluczowa, powtórzona z preprintu §3.6.9). Linia rodowa nie jest zunifikowanym bytem klasy obserwatora. Nie ma pojedynczego wąskiego gardła B_\mathrm{max}, globalnej Otuliny Markowa ani nieredukowalnego Reziduum fenomenalnego. Gdy w tym aneksie mowa o „R_\mathrm{req} na poziomie linii rodowej” lub o „kodeku linii rodowej”, ujęcie to oznacza strukturalną wielkość rozproszoną populacyjnie — łączne obciążenie predykcyjne zsumowane (lub uśrednione według pewnej odpowiedniej miary) dla indywidualnych obserwatorów w środowisku, do którego linia rodowa jest przystosowana, przy czym każdy osobnik ma własne B_\mathrm{max} i własną Otulinę Markowa. Odpowiedniość względem Cyklu konserwacji w §3 poniżej ma charakter strukturalny na poziomie rodzaju, a nie dosłownego transferu aparatu; interpretacja wiązania rojowego (Aneks E-6) nie jest tu przywoływana.

§3. Korespondencja Cyklu konserwacji na poziomie linii rodowej

Preprint §3.6.9 wprowadza czteroprzebiegową korespondencję strukturalną. T-15 rozwija ją o interpretację trybów awarii Rozpadu narracyjnego / Dryfu narracyjnego w skali linii rodowej.

Korespondencja ma charakter strukturalny na poziomie rodzaju (filtrowanie zgodności z obserwatorem przy oszczędności MDL) — każdy wiersz odwzorowuje mechanizm Cyklu konserwacji na jego filogenetyczny odpowiednik, działający w innej przestrzeni stanów (linia rodowa vs. indywidualny kodek), lecz podążający za tą samą logiką oszczędności MDL. Argument oparty na oszczędności MDL jest ograniczony do zmian fazowych zbioru reguł (hipoteza z preprintu §6.6 v3.6.0): gładkie gradienty przy stabilnych zbiorach reguł są doskonale kompresowalne i podążają za własną logiką natywną, podczas gdy zmiany fazowe między strukturalnie odmiennymi modelami generatywnymi — chemia do biologii, przedneuralne do neuralnego, kodek beztlenowy do tlenowego, symetria cechowania do złamanej elektrosłabej — sprzyjają ostremu renderowi, ponieważ częściowo złamane pośrednie zbiory reguł są algorytmicznie kosztowne.

§4. Schemat ciała jako zachowana cecha strukturalna

Schemat ciała (Maravita & Iriki [110]; Iriki, Tanaka & Iwamura [111]) — dynamiczna, predykcyjna i plastyczna reprezentacja ciała w przestrzeni — jest cechą strukturalną pochodzącą z ery kambryjskiej, która od tamtej pory podlega nieprzerwanej selekcji. W obrębie Teorii uporządkowanego patcha (OPT) schemat ciała jest plastyczną granicą predykcyjną kodeka — tą częścią P_\theta(t), która określa, „co liczy się jako moje działanie na świat”. Jego plastyczność nie jest nowoczesną osobliwością; jest zachowaną cechą strukturalną, która wyjaśnia, dlaczego człowiek może prowadzić samochód tak, jakby koła były kończynami, albo dlaczego makak może w ciągu kilku minut treningu z narzędziem włączyć grabie do swojej reprezentacji przestrzeni okołocielesnej [111].

Mechanizm. Ramy modeli prostych i odwrotnych (Wolpert & Ghahramani [112]) dostarczają mechanizmu: kopie eferentne są kierowane z powrotem do warstwy predykcji sensorycznej, co pozwala kodekowi odróżniać konsekwencje sensoryczne generowane przez siebie od tych generowanych zewnętrznie oraz aktualizować reprezentację granicy w czasie rzeczywistym, gdy zmienia się przestrzeń efektorów. Wielozmysłowa integracja bayesowska — wzrokowa + proprioceptywna + dotykowa — dostarcza danych wejściowych, których kodek używa do podtrzymywania granicy; iluzja gumowej ręki (Botvinick & Cohen [113]) stanowi obserwacyjne potwierdzenie, że reprezentacja granicy kodeka jest plastyczna w skali milisekund i aktualizuje się wyłącznie na podstawie skorelowanego wejścia wielozmysłowego.

Racja strukturalna w OPT. Kodek jest selekcjonowany tak, by utrzymywać generatywny model agenta-w-środowisku o niskim błędzie predykcji przy ograniczonym R_\mathrm{req}. Plastyczna granica jest rozwiązaniem efektywnym przepustowościowo: zamiast ponownie uczyć się całego modelu ciała, gdy zmienia się przestrzeń efektorów (co podczas przejścia przekroczyłoby B_\mathrm{max}), kodek utrzymuje niewielki niezmienniczy rdzeń reprezentacji granicy i aktualizuje jedynie część dotyczącą danej kończyny / narzędzia / pojazdu. Kambryjski wymóg kontroli predykcyjnej (mobilność, drapieżnictwo, złożone przydatki) selekcjonował kodeki o tej architekturze plastycznej granicy; późniejszy rozwój kręgowców / ssaków / homininów odziedziczył i rozbudował tę samą architekturę bez jej ponownego wyprowadzania. Współczesne użycie narzędzi i obsługa pojazdów są bezpośrednimi fenotypowymi kontynuacjami decyzji projektowej kodeka sprzed 540 mln lat.

Odsyłacz. Jest to ta cecha strukturalna, którą memorandum v0.10 o wieloskalowym kodeku w §1.6 identyfikuje jako zachowane kambryjskie dziedzictwo, wyjaśniające, dlaczego wyłanianie się krzemu jest strukturalnie podatne na ujęcie jako rozszerzenie substratu: kodek z plastyczną granicą predykcyjną jest już przygotowany do włączania niebiologicznego substratu jako części „mnie-działającego-na-świat”, z zastrzeżeniem bramki kryterium obserwatora z §8.14.

§5. Struktura predykcji oparta na zapisie kopalnym

T-15 formalizuje czteroklasową strukturę predykcji odnotowaną w preprincie §6.8.1, z jawnym protokołem falsyfikacji ograniczonym do Lagerstätten oraz z nazwanym progiem promocji do F.

Klasa (1) — Konwergentne architektury predykcyjne w odległych liniach rodowych. OPT przewiduje, że niezależna ewolucja architektur predykcyjno-kontrolnych powinna zbiegać ku hierarchicznej strukturze predykcyjnej (scentralizowany OUN z regionalnym zróżnicowaniem, integracja sensoryczna, modele progresywne/odwrotne, plastyczne schematy ciała), a nie ku powierzchownej morfologii. Empirycznym obserwablem jest neuroanatomia porównawcza u stawonogów (oczy złożone + brzuszny łańcuch nerwowy), mięczaków głowonogich (oko kamerowe + mózg centralny) oraz kręgowców (oko kamerowe + grzbietowy sznur nerwowy) — trzech niezależnych linii rodowych z rozwiązaniami o strukturalnie podobnej architekturze predykcyjnej mimo skrajnie odmiennych źródeł rozwojowych. Obecnie wspierają to współczesne przykłady konwergencji w ewolucji oka (ponad 40 niezależnych powstań), scentralizowanych układów nerwowych (wiele niezależnych powstań) oraz złożoności behawioralnej (krukowate, głowonogi, naczelne).

Obserwacja falsyfikująca (Klasa 1). Utrwalone ustalenie, że odnoszące sukces linie rodowe kambryjskie i późniejsze wykazują niską złożoność architektury predykcyjnej, przy różnorodności morfologicznej, której nie towarzyszy wyrafinowanie neuronalne — tj. że konwergencja w architekturze predykcyjnej jest iluzoryczna, a obserwowany wzorzec stanowi post hoc bias selekcyjny współczesnych obserwatorów.

Klasa (2) — Zaawansowanie neuronalne w zapisie kopalnym wyprzedzające złożoność planu budowy ciała (ograniczone do Lagerstätten, najsilniejszy kandydat do promocji do F). Kaskada „najpierw mózg” przewiduje, że tam, gdzie zachowana jest anatomia neuronalna, pojawi się ona wcześniej i w formie bardziej zaawansowanej, niż sugerowałyby to plany budowy ciała tej samej linii rodowej. Obecnie wspierają to Ma et al. 2012 [6]: Chengjiangocaris / Fuxianhuia, ukazujące zadziwiająco nowoczesną organizację mózgu stawonogów u wczesnokambryjskich form, poprzedzającą radiację planów budowy ciała o interwał zgodny ze strukturalną predykcją kaskady „najpierw mózg”.

Obserwacja falsyfikująca (Klasa 2, ograniczona do Lagerstätten). Systematyczne ustalenie konkretnie w stanowiskach wyjątkowego zachowania tkanek miękkich, gdzie tkanka nerwowa rzeczywiście się zachowuje (Burgess Shale, biota z Chengjiang, Sirius Passet, łupki z Maotianshan oraz analogiczne osady — oznaczmy ten zbiór przez \mathcal{L}), że zachowane struktury neuronalne wykazują konsekwentnie prostszą organizację mózgu, niż wymagałyby tego plany budowy ciała tych samych linii rodowych. Ograniczenie do Lagerstätten ma znaczenie strukturalne: zwykły rozkład geologiczny niszczy tkanki miękkie, więc ogólny brak skamieniałości neuronalnych w większości zapisu kopalnego odzwierciedla bias tafonomiczny, a nie brak neurologii. Ramy te ulegają falsyfikacji wyłącznie przez wyniki negatywne w miejscach, gdzie wyniki pozytywne byłyby możliwe — tj. przez wyniki negatywne ograniczone do \mathcal{L} — co stanowi test bardziej rygorystyczny i empirycznie sensowny, chroniący predykcję przed fałszywą falsyfikacją wynikającą ze zwykłych luk zachowania.

Klasa (3) — Sygnatury plastyczności i ewoluowalności (jedynie oczekiwanie, obciążone antropicznie). Linie rodowe odnoszące sukces powinny wykazywać plastyczność rozwojową, modularność (ponowne użycie zestawu Hox, kooptacja enhancerów) oraz wysoką „ewoluowalność” — strukturalną zdolność do generowania żywotnej zmienności wokół stabilnego rdzenia neuronalnego. Dlaczego jest to oczekiwanie, a nie falsyfikator: wnioskowanie od „linii rodowej odnoszącej sukces” do „plastyczności” jest częściowo antropiczne; obserwujemy linie rodowe, które nadal pozostają obserwowalne, co oznacza selekcję ze względu na trwanie. Właściwy falsyfikator wymagałby tu obserwacji porównawczej obejmującej wiele równoległych zdarzeń ewolucyjnych, z progami istotności statystycznej, których obecna baza empiryczna nie jest w stanie wesprzeć.

Klasa (4) — Kompromisy między energią a redundancją (jedynie oczekiwanie). Kodeki wymagają zakorzenienia termodynamicznego (koszty Landauera / Bennetta, preprint §3.6). OPT przewiduje, że odnoszące sukces linie rodowe kambryjskie i pokambryjskie będą wykazywać inwestycję metaboliczną w redundantne układy sensoryczne i neuronalne, a nie w projekty minimalnie wystarczające — margines przepustowości konieczny do absorpcji szumu substratu bez prowadzącego na poziomie linii rodowej Rozpadu narracyjnego (§3 powyżej). Dlaczego jest to oczekiwanie, a nie falsyfikator: predykcja ta jest strukturalnie słabsza niż (1) lub (2); projekty minimalne mogły zostać wyparte z przyczyn niezwiązanych z OPT (np. przez prostą konkurencję metaboliczną).

Próg promocji do F (jawny). Promocja Klas (1) i (2) do zobowiązania wyłączeniowego F7 w preprincie §6.8 wymaga trzech kroków operacjonalizacji:

• Wielkości efektu. Ilościowe progi określające, co liczy się jako potwierdzenie, a co jako falsyfikacja. O ile zaawansowanie mózgu w zapisie kopalnym ma wyprzedzać złożoność planu budowy ciała? Jaka skala niedopasowania?
• Modele zerowe. Jawne modele zerowe odróżniające predykcję OPT od głównego nurtu biologii ewolucyjnej typu „najpierw mózg”. Sygnał specyficzny dla OPT: ostrość w skali geologicznej + strukturalne dopasowanie do wieloskalowego wzorca szybkości z §6.6.
• Protokół dyskryminacyjny. Jasna procedura odróżniania „wspiera ogólnie ewolucyjną biologię typu ‘najpierw mózg’” od „wspiera konkretnie wspólną wieloskalową predykcję OPT”.

Żaden z tych elementów nie jest wdrożony w v3.6.0; F7 pojawia się w preprincie §6.8.1 jako kandydacki program badawczy.

§6. Otwarte kwestie

Ilościowa krzywa R_\mathrm{req}(t) w późnym ediakarze. Przewidywanie strukturalne głosi, że R_\mathrm{req} na poziomie linii rodowej / biosfery wzrastało w późnym ediakarze ku wczesnemu kambrze, napędzając kaskadę „najpierw mózg”. T-15 nie wyprowadza tej krzywej. Trudność potęgują dwie rzeczywiste przeszkody:

• Rzadkość zapisu kopalnego. Przedkambryjskie świadectwa dawnych stanów środowiskowych i ekologicznych interakcji są fragmentaryczne; skamieniałości śladowe, biomarkery i wskaźniki izotopowe ograniczają z grubsza warunki atmosferyczne i substratowe, lecz nie określają ładunku predykcyjnego, z jakim mierzyła się jakakolwiek pojedyncza linia rodowa.
• Brak uzgodnionej miary złożoności ekologicznej. We współczesnej literaturze biologicznej nie istnieje konsensualna ilościowa miara „złożoności ekologicznej”, która dawałaby się czysto odwzorować na ładunek predykcyjny OPT. Istniejące miary różnorodności, zróżnicowania oraz sieci troficznych ujmują jedynie części istotnego sygnału, lecz żadna z nich nie integruje się w sposób pozwalający wyznaczyć R_\mathrm{req} w bitach. Czystsze ujęcie ilościowe wymaga albo empirycznego wskaźnika, który uzasadni swoje odwzorowanie na OPT, albo pracy teoretycznej spinającej informacyjno-teoretyczną złożoność ekologiczną z ładunkiem predykcyjnym wewnątrz strumienia.

Dokładny warunek przekroczenia progu. §1.5 memorandum o wieloskalowym kodeku wskazuje nierówność oszczędności MDL K(\text{rule}_1) + K(\text{rule}_2) + K(t_c) + K(\text{switch}) < K(\text{continuous dynamics}) + K(\text{parameters}) + \sum_i K(\text{rule}_{1\to 2,i}) jako warunek, przy którym preferowany jest ostry render. T-15 nie wyprowadza konkretnych wartości progowych, przy których kaskada „najpierw mózg” przechodzi z trybu stopniowego w ostry; wymaga to zarówno ilościowej krzywej R_\mathrm{req}(t), jak i oceny złożoności K pośrednich przejściowych zbiorów reguł w ewolucji kodeka od przedneuralnego do neuralnego. Kwestia otwarta.

Rozsprzężenie poziomu linii rodowej i poziomu jednostkowego. §2 odnotowuje, że „kodek linii rodowej” jest populacyjnie rozłożoną wielkością strukturalną, a nie zunifikowanym makro-obserwatorem. Rozsprzężenie między postępem kodeka (zachodzącym na poziomie populacji / kladu) a radiacją morfologiczną (zachodzącą na poziomie indywidualnego genomu) nie zostało formalnie wyprowadzone w T-15. Strukturalna odpowiedniość w §3 jest zgodna z tym rozsprzężeniem, lecz ilościowy model wiążący oba poziomy wymagałby aparatury genetyki populacyjnej i biologii rozwoju, której niniejszy aneks nie wprowadza.

Skoordynować z reformulacją niezależności kanałów w T-12. T-12 znajduje się w kolejce korekt aneksu (v0.4 §2.8) w związku z reformulacją warunku niezależności kanałów: chodzi o niezależność mechanizmów filtrowania, a nie sygnałów. Korespondencja Rozpadu narracyjnego na poziomie linii rodowej w §3 T-15 używa ujęcia z T-12; jeśli T-12 zostanie przeformułowane, wiersz Rozpadu narracyjnego w T-15 §3 będzie wymagał równoległej aktualizacji. Skoordynować.

§7. Podsumowanie domknięcia

Rezultaty T-15 — korespondencja strukturalna

1. Rozróżnienie między Filtrem na poziomie substratu a atraktorem wewnątrz strumienia (§1). Odnotowane w preprincie w §3.1 (warunkowanie na O_{B,D,T}) oraz §6.6 (atraktor wewnątrz strumienia); T-15 §1 nazywa przypadek filogenetyczny.
2. Kaskada „najpierw mózg” w języku OPT (§2). Odczyt Chipman 2026 [109] w słownictwie R_\mathrm{req} / B_\mathrm{max}; R_\mathrm{req} na poziomie linii rodowej jako populacyjnie rozłożona wielkość strukturalna, a nie zunifikowany makro-obserwator.
3. Strukturalna korespondencja Cyklu konserwacji na poziomie linii rodowej (§3). Mapowanie czteroprzebiegowe (przycinanie ↔︎ wymieranie; konsolidacja ↔︎ kooptacja; Predyktywny Zbiór Rozgałęzień ↔︎ ekologiczne testowanie warunków skrajnych; Dryf narracyjny ↔︎ Rozpad narracyjny na poziomie linii rodowej). Strukturalne na poziomie rodzaju, nie dosłowny transfer aparatu.
4. Schemat ciała jako zachowane dziedzictwo kambryjskie (§4). Plastyczna granica predykcyjna; mechanizm modelu prostego/odwrotnego; racja strukturalna w terminach OPT (efektywne przepustowościowo rozwiązanie problemu predykcji dla mobilnego agenta). Łączy się z zaangażowaniem substratu krzemowego (§1.6 memorandum o kodeku wieloskalowym / Aneks E-6).
5. Czteroklasowa struktura predykcji (§5). Klasa (1) konwergentne architektury predykcyjne; Klasa (2) wyrafinowanie „skamieniałości neuronalnych” wyprzedzające złożoność planu budowy ciała (ograniczone przez Lagerstätten); Klasa (3) plastyczność / ewoluowalność (wyłącznie oczekiwanie); Klasa (4) kompromisy energia–redundancja (wyłącznie oczekiwanie). Bramka promocji do F sformułowana explicite: wielkości efektu + modele zerowe + protokół dyskryminacji.

Status falsyfikacji. Skatalogowany w preprincie §6.8.1 jako kandydacki biologiczny program badawczy. Promocja do F dla Klas (1)+(2) do zobowiązania wyłączenia F7 jest uzależniona od trzech kroków operacjonalizacji wskazanych w §5; żaden z nich nie został wdrożony w v3.6.0.

Poziom domknięcia. Taki sam jak w Aneksie T-2 (Grawitacja entropijna) — korespondencja strukturalna, nie domknięte twierdzenie. Zobowiązanie ramy polega na tym, że istniejący aparat (Filtr stabilności, Cykl konserwacji, Tensor stanu fenomenalnego) stosuje się do głębokiego czasu filogenetycznego poprzez atraktor wewnątrz strumienia; empiryczne pytanie, czy wynikające z tego predykcje znajdują potwierdzenie w zapisie kopalnym, stanowi kandydacki program badawczy skatalogowany w §6.8.1 oraz §5 powyżej.

Otwarte krawędzie. Skatalogowane w §6 — ilościowa krzywa R_\mathrm{req}(t); precyzyjny warunek przekroczenia progu; rozsprzężenie poziomu linii rodowej i poziomu jednostki; koordynacja niezależności kanałów z T-12.

Ten aneks jest utrzymywany jako część repozytorium projektu OPT obok opt-theory.md. Odniesienia: Ma, Hou, Edgecombe & Strausfeld (2012) [6 — ponownie użyty odłożony slot]; Chipman (2026) [109]; Maravita & Iriki (2004) [110]; Iriki, Tanaka & Iwamura (1996) [111]; Wolpert & Ghahramani (2000) [112]; Botvinick & Cohen (1998) [113].